من از طرفداران پروپاقرص سفرنامهها هستم و یکی از خوششانسیهایم در محل کار جدید، همکار شدن با یک سفرنامهنویس و جهانگرد به نام عدالت عابدینی است.
جنس سفرنامههای عدالت با آنچه که از دیگران مثل ضابطیان یا صفایی راد متفاوت است؛ چون جنس سفرش هم متفاوت است.
عدالت با دوچرخه سفر میکند، کنار خیابان یا در خانه مردم استراحت میکند و با آدمهای عادی از جنس خودش معاشرت میکند. نمیدانم خاصیت سفر است یا دوچرخه یا اینکه خود او در نگاهش چیز خاصی هست که اینطور آدمها در سفر دستش را میگیرند به و خانهشان می برند و سفره دلشان را برایش پهن میکنند؛ شاید هم بشود این را به پای مهمان نوازی شرقی ها گذاشت اما هر چه هست، این همنشینی ها باعث متفاوت و خواندنیتر شدن سفرنامه او شده است.
آخرین کتاب عدالت عابدینی با عنوان «یک پیاله چای ازبکی» درباره سفرش به ازبکستان است و اطلاعات تاریخی جالبی پیرامون ازبکستان دارد. کشوری که پیشرفتش در عرصههای مختلف علمی، ورزشی و … کنکجاویام را بیش از پیش برانگیخته بود و با خواندن این کتاب، تمایلم به دیدن آن بیشتر شد.
یکی از ویژگیهای مهم کتاب این است که علاوه بر متن و عکسهایی که در خود کتاب است، هر ۲۷ بخش کتاب دارای یک ویدیو مستقل مرتبط با همان بخش است که نویسنده آن را در کانال آپارات خود منتشر کرده و خواننده میتواند بعد از خواندن هر بخش، با دیدن ویدیو، بیشتر در حال و هوای آن قرار بگیرد.
اگر شما هم اهل خواندن سفرنامه هستید و کنجکاویهایی در مورد ازبکستان دارید، این سفرنامه متفاوت میتواند پیشنهاد خوبی برایتان باشد.
پی نوشت: عکس مشترک در منزل عدالت عابدینی عزیز در شب رونمایی از کتاب با حضور جمعی از همکاران و فعالان فرهنگی استان قم
دیدگاه خود را ثبت کنید
تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟در گفتگو ها شرکت کنید.